In Nederland zijn er zo’n 120.000 mensen met diabetes type 1. Wij pleiten voor vergoeding van de sensor voor al deze mensen vanuit het basispakket. Lees hier de verhalen van een aantal van deze ervaringsdeskundigen.


Michelle van Manen (28), heeft diabetes type 1 sinds haar 8e:
“Ik heb sinds december de Dexcom G5 in bruikleen van het ziekenhuis. Dit omdat ik last had van extreme hypo-angst in de nacht waardoor ik al een aantal jaar niet of nauwelijks door heb kunnen slapen door alle wekkers die ik zette om maar een hypo te voorkomen of op te vangen… Met alle gevolgen van dien: concentratieproblemen, depressieklachten, weinig kunnen hebben, verminderde weerstand, stress en natuurlijk enorme vermoeidheid. Daarbij ook zeer onprettig voor mijn vriend die elke keer wakker werd, maar ik durfde niet anders. Nu kan ik niet alleen met een gerust hart slapen doordat ik weet dat mijn CGM mij waarschuwt, maar ook de verschillende factoren die invloed hebben op mijn bloedsuikers. Laatst had ik voor het eerst mijn eerste echte ‘stabiele dag’ binnen mijn streefbereik en dat voelde super goed! Dat had ik, in de bijna 20 jaar dat ik diabetes heb, nog niet gezien. Ik hoop dat ik lang genoeg gebruik mag maken van de CGM om mij weer prettig genoeg te voelen, vooral bij het slapen… Maar tot die tijd blijf ik bang dat de CGM wordt afgenomen en zal ik elk moment dat ik hem nog heb koesteren.”


Jolien van Dijk (26), heeft diabetes type 1 sinds haar 15e:
“Toen ik nog geen sensor had durfde ik haast het huis niet alleen uit. Bang voor hypo’s die ik niet voelde aankomen. Sinds ik de sensor heb, durf ik alleen op pad, naar bijvoorbeeld; de supermarkt of mijn familie. Ik voel me een stuk vrijer en mezelf!”


Hélène Bosboom (52), heeft diabetes type 1 sinds haar 15e:
“Ik ben behoorlijk sportief en loop halve marathons, niet persé om een goede tijd neer te zetten maar omdat ik het leuk vind om mezelf uit te dagen. Ook met diabetes. Op dit moment ben ik aan het optrainen om nog 1 keer een hele marathon te lopen. En wel die van Rotterdam volgend jaar.
Best een behoorlijke puzzel om deze afstanden te lopen en toch je bloedsuikers stabiel te houden. Zeker tijdens de halve of hele marathon heb je te maken met spanning.
Ik betaal de Freestyle Libre nu zelf. Door een sensor krijg je veel meer inzicht in patronen, leer je handelen voor je al te ver in een hypo zit. Kan ik sporten en makkelijk onder het hardlopen mijn waardes in de gaten houden. Met een ander soort sensor kan ik misschien ook van de nachtelijke hypo’s af.”


Els Nijkamp (72), heeft diabetes type 1 sinds haar 10e:
“Sinds november 2018 heb ik de Dexcom G6 sensor via het ZGT in Hengelo. Dit na een aanvraag via de interniste en de diabetesverpleegkundige. Na bijna 62 jaar diabetes met slechte ervaringen met een pomp, een andere sensor en een slecht te regelen diabetes ben ik blij hiermee. 1x per 10 dagen wordt hij door mij vervangen. Heel simpel. Sinds ik deze sensor heb, heb ik geen “bewusteloze” hypo’s meer gehad, geen ziekenhuisopnames, geen ambulancebroeders in mijn huis die me via infuus bijbrachten en is mijn broer niet meer moeten komen omdat ik niet belde en niet op zijn bellen reageerde. Deze sensor kost het ziekenhuis 5000 euro per jaar en is te duur voor de verzekering maar geeft mij zekerheid. Dat gun ik elke diabeet. Voorlopig heb ik hem voor 1 jaar maar ik hoop dat het contract verlengd wordt.”


Antoinette Schalke schreef een column over haar dochter (19) die diabetes type 1 heeft:
Als mijn dochter die bewuste nacht een sensor had gehad, had ze
(…) op tijd kunnen ingrijpen. Het gebruik van een sensor is voor mensen met diabetes type 1 derhalve niet alleen een kwestie van ‘geen pijnlijke vingerprikken meer’. Een sensor kan levensreddend zijn. Het gebruik kan onnodige ambulanceritten en ziekenhuisopnames voorkomen.”

Lees de hele column hier: Waarom krijgt mijn kind die sensor niet vergoed?


Shannon van Zelm (22), heeft diabetes type 1 sinds haar 11e:
“Ik heb de CGM dexcom G5 in bruikleen van mijn ziekenhuis, omdat ik de kans kreeg om de opleiding tot anesthesieverpleegkundige te gaan doen. Het is een risicovol beroep en zonder de CGM had ik deze opleiding nooit kunnen doen. Ik vind dat iedereen de kans moet krijgen om zichzelf te ontwikkelen, in welk werkveld dat dan ook mag zijn. Ook is mijn HBA1C-waarde 20 punten gezakt, kan ik mijn bloedglucosewaarden beter managen met sporten, zit ik lekkerder in mijn vel, heb ik geen kapotte vingers meer, minder kans op complicaties in de toekomst en ga zo nog maar even door.”

HbA1c, hypo en hyper
HbA1C is een maat voor de gemiddelde bloedglucosewaarde. Bloedglucose wordt ook vaak bloedsuiker genoemd. Het streven is een waarde onder de 53 mmol/mol of 7% vast te houden. Hierbij is de kans op diabetescomplicaties het kleinst. Pas bij een HbA1c dat langdurig boven de 64 mmol/mol of 8% zit, kan nu een FGM of CGM toegekend worden.
Een hypo (eigenlijk hypoglycemie) is een te lage bloedglucose. Een hyper (of hyperglycemie) is een te hoge waarde. Zowel te hoog als te laag is een probleem, iemand met diabetes type 1 moet daar direct actie op ondernemen. Vaak kun je met een hoge of lage bloedsuiker minder goed functioneren, maar je kunt ook bewusteloos raken of er zelfs aan overlijden. Ook op lange termijn zijn veel hoge of lage waardes gevaarlijk: ze vergroten de kans op diabetescomplicaties zoals blindheid, zenuwschade, hartfalen of problemen met de nieren.
Lees hier meer over de sensor.
Lees hier meer over diabetes type 1.


Anouk Lisman, moeder van Amélie (5), die sinds het begin van dit jaar diabetes type 1 heeft:
“Bij mijn dochter van 5 is sinds begin 2019 diabetes type 1 vastgesteld. Sinds kort heeft ze nu een insulinepomp en willen we heel graag over op een sensor die kan communiceren met de pomp. Nu moeten we 8 keer per dag prikken bij een meisje van 5 met prikangst. Ook ’s nachts, waardoor ze regelmatig wakker wordt en haar slaap verstoord wordt. Laatst hoorde ik haar hardop dromen waarbij ze riep: “Nee, geen prikje, ik wil geen prikjes meer!” Je moederhart breekt daar echt een beetje van. Met behulp van een sensor zal het aantal prikken aanzienlijk verminderen en worden we ook gewaarschuwd door een alarm als ze bijvoorbeeld te laag in haar bloedsuiker zit. Al met al belangrijke redenen voor ons om een sensor te willen voor onze dochter!”


Leoni Boxum Brevoord (27), heeft diabetes type 1 sinds ze 1 jaar en 1 week oud was:
“Sinds november een tijdelijk vaste sensor. Mijn HbA1c waarde is altijd al te hoog geweest zolang als ik me kan herinneren.
De sensor was eigenlijk nooit ter sprake gekomen. Ik heb hem in het verleden wel eens voor 2 weken gehad om mijn bloedsuikers beter te controleren, maar voor een vaste sensor kwam ik niet in aanmerking, het is gewoon te duur.
Toen ik 2 jaar geleden begon over mijn zwangerschapswens dachten de verpleegkundige en de internist dat een tijdelijk vaste sensor toch wel een goed idee zou zijn. Een jaar lang zat ik het het voortraject, ik kreeg een nieuwe insuline pomp en nieuwe meter als voorbereiding en toen ik zo ver was, waren er dat jaar al te veel sensoren vergoed en moest ik wachten, en dus ook opnieuw het proces in.
Ik heb hem nu eindelijk,  in eerste instantie heb ik de sensor voor een jaar en ik hoop binnen die tijd in verwachting te zijn. Anders kan ik weer opnieuw beginnen.
De sensor is een uitkomst, het geeft een beetje vrijheid in een leven waar je gevangen zit in je eigen lichaam. Ik kan nu direct inspelen op problemen in mijn lichaam omdat ik ze kan zien, constant. Ik weet nu waar de struikelpunten zitten en ik kan ze aanpakken. Kennis is alles! En de sensor geeft die kennis en inzichten die ik nodig heb om mijn bloedsuikers beter te controleren.
Iedereen moet deze kans krijgen!”


Simone (36) heeft diabetes type 1 sinds haar 21e:
“Zelf vraag ik ondertussen al 2.5 jaar om de sensor. Tijdens mijn zwangerschap ging het nog(ook zonder sensor doorlopen).
Helaas na de zwangerschap ging het mis. Voel(de) de hypo’s niet meer aankomen. Ook de hypers zijn/voelen anders. Maar ja ik voldoe niet aan de voorwaarden.
In september 2017 was ik niet helemaal fit. Onze zoon was toen 9 maanden. Mijn partner was aan het werk, en de kleine man lag op de grond te spelen. Het volgende wat ik me herinner is dat hij heel hard ligt te huilen. Het enige probleem is dat ik geen controle heb over mijn lichaam. Ik heb een zware hypo. Met al mijn krachten ben ik op het raam gaan kloppen naast mij (deur met daarnaast een raam, van plafond tot de grond). Hiermee heb ik een buurvrouw gealarmeerd. Ik heb geen idee wat ik heb gezegd of gedaan, ik weet alleen dat de buurvrouw 112 heeft gebeld. Politie en ambulance zijn gekomen. Bij de test door de ambulance medewerk bleek ik een waarde de hebben onder de 1. Twee injecties gehad en toen ging het langzaam weer beter. Dat was ook net op tijd anders had ik mee gemoeten. De agentes hebben de zorg over onze zoon op zich genomen op dat moment. Hij moest zijn eten hebben. Nadat ik had gedoucht (helaas ook een ongelukje gehad tijdens de hypo) en me goed genoeg voelde zijn de agenten weg gegaan. De buurvrouw is nog even langer gebleven. Ondertussen was mijn partner onderweg naar huis, helaas wel met ruim een uur reistijd.
Nog steeds is dit een met regelmaat terugkomende nachtmerrie. Heb ik een angst om hypo’s te krijgen, vooral als ik alleen ben met onze zoon (ondertussen 2.5). Maar nog steeds voldoe ik niet aan de voorwaarden voor een sensor. Binnenkort start er bij mij een revalidatietraject bij het Beatrixoord in Haren(Groningen). Om mijn suikers weer stabiel te krijgen, hypo’s weer aan te voelen, mijn angst om te laag te zitten kwijt te raken, om mijn trauma te verwerken en het vertrouwen in mijn eigen lichaam terug te krijgen. Allemaal heel belangrijk. Maar we zijn wel bijna 2 jaar verder. Al die tijd geen sensor omdat de regeltjes zeggen nee! De sensor had mij zoveel rust gegeven, maar ons gezin ook. En ik denk ook al lang weer een stabielere waarde.”


Ingeborg Kamerman (43), heeft diabetes type 1 sinds haar 11e:
“Ik controleer standaard 7x per dag en vaak zeker 10x. En nog is het moeilijk goed ingesteld te raken. Af en toe koop ik zelf een Freestyle Libre om e.e.a. beter te kunnen monitoren en mijn vingers rust te gunnen. Maar elke maand 120 euro aftikken is niet haalbaar en wel noodzakelijk aangezien mijn bloedsuiker niet stabiel blijft en ik door andere aandoeningen steeds meer moeite moet doen en meer medicijnen krijg. Alles is van invloed op diabetes. Een Freestyle Libre geeft me beter inzicht en ik kan inspelen op de trend. Tijdens gebruik van Freestyle Libre zit ik wel goed omdat ik sneller kan ingrijpen. Voor mij dus noodzaak.”


Marisca ten Brinke (34) heeft diabetes type 1 sinds haar 11e:
“In december 1995 (Ik was 11 jaar oud) kreeg ik de diagnose type 1 diabetes. Ik heb 2 weken in het oude Weezenlanden ziekenhuis in Zwolle gelegen.
Toen ik 16 was kreeg ik mijn eerste insuline pomp. De combinatie van een rebelse puber zijn en hormonen zorgden ervoor dat ik niet goed in te stellen was. Het ging direct al veel beter met mij.
Op mijn 19e raakte ik ondanks een koperspiraal zwanger van mijn oudste zoon. Mijn HbA1c was veel te hoog maar de knop ging om bij mij. Ik ging er voor zorgen dat deze baby gezond op de wereld kwam. Sensoren waren er toen nog niet. Ik prikte 50x per dag mijn bloed en mijn HbA1c was uiteindelijk beter dan een ‘gezond’ mens. Wel was ik ruim 35 kilo aangekomen omdat ik continu moest eten tegen de lage bloedsuikers. Helaas is mijn zoon met 33 weken al geboren. Mijn vliezen braken de de bevalling zette door. Gelukkig is alles goed gekomen met hem. Ik heb vanwege borstontsteking helaas mijn zoon maar 6 weken borstvoeding kunnen geven.
Na 7 jaar werd onze 2e zoon in 2011 geboren na een zwangerschap van bijna 38 weken. Ook toen waren er nog geen sensoren. Ook tijdens deze zwangerschap ben ik 40 kilo aangekomen. Ik heb hem borstvoeding gegeven maar ik heb 2x zo’n ontzettende hypo gehad dat ik niet meer wist wat ik deed en het simpelweg gevaarlijk werd voor mij en mijn 2 zoons.
In 2017 is onze 3e zoon geboren. Tijdens deze zwangerschap mocht ik gebruik maken van een sensor. Wat een uitkomst! Ik ben deze zwangerschap maar 17 kilo aangekomen! ‘S nachts niet eruit om hypo’s weg te eten! Helaas braken mijn vliezen weer met 33 weken maar ook met mijn 3e zoon is alles goed gekomen. Mede door de sensor heb ik mijn zoontje 10 maanden borstvoeding kunnen geven! Soms stopte de sensor mijn pomp wel 5keer ’s nachts.
Toen mijn jongste zoon 10 maanden oud was werd ik zwanger van onze 4e zoon. Ook deze zwangerschap door de sensor maar 16 kilo aangekomen! Na een zwangerschap van 36 weken is onze 4e zoon geboren. Ook hem geef ik borstvoeding.
Omdat wij nu geen kinderwens meer hebben en mijn hbA1c te laag is heb ik geen recht meer op sensorvergoeding. Dit wil dus zeggen dat ik mijn 3 maanden oude premature baby geen borstvoeding meer kan geven als mijn sensoren op zijn. Dit is toch waanzin!
Alsjeblieft zorg ervoor dat de sensoren vergoed worden. Ik wil zo graag mijn baby zelf blijven voeden. “


Sebastiaan Kam (23), heeft diabetes type 1 sinds zijn 10e:


Cindy den Broeder (41), heeft diabetes type 1 sinds haar 28e:
“Ik ben Cindy, 41 jaar en heb diabetes type 1 en sinds vorig jaar augustus gebruik ik een insuline pomp, afgelopen januari kwam ik eindelijk in aanmerking voor vergoeding voor de Freestyle Libre sensor, ben daar direct mee begonnen. Al jaren loop ik te sukkelen met een HbA1c die ik maar niet onder controle kreeg.
Mijn HbA1c is in een jaar tijd van 81 naar nu afgelopen maart naar 61 gegaan. Ben er van overtuigd dat ik dit zeker aan de Freestyle Libre sensor te danken heb. Het gemak waarmee ik nu meet geeft me zo’n rust. Je pakt je telefoon en scant even, niets meer of minder en kan je er gelijk naar handelen. Ik heb er voor nu al zoveel mee gewonnen. De inzichten maken het een stuk makkelijker en dat zorgt voor meer rust in het hoofd en lijf.”


Rosanne Kriele (26), heeft diabetes type 1 sinds haar 9e:
“Ikzelf heb al 17 jaar diabetes type 1 en sinds 10 jaar nu een pomp. Sinds 3 jaar heb ik een betere HbA1c, maar niet zonder slag of stoot.
Ik heb vele gezondheidsproblemen gehad (heel veel blaasontstekingen, veel ziek, oververmoeid, emotionele stemmingswisselingen en ga zo maar door) Tot bleek dat mijn HbA1c dus wel veel te hoog was. Vanaf dat moment ben ik bewuster gaan leven, met koolhydraatratio- en basale aanpassingen. Ik heb wel vaak hypo’s, deze voel ik gelukkig wel aankomen, maar voelt totaal niet prettig.
Ook is vanaf het begin af aan mij verteld dat je supergoede waardes moet hebben voor een zwangerschap, toen ik de ziekte kreeg was dat uiteraard nog een ver van mijn bed show, maar ik wilde wel bewuster omgaan met mijn suikers, omdat als ik hieraan wilde beginnen, ik niet nog een heel traject in moest.
Helaas kreeg ik door te goede waardes (HbA1c van 54) geen enkele sensor, zowel de Freestyle Libre niet als de Guardian link niet, die zo goed past met mijn pomp.
Tot mijn verbazing en enorme blijdschap kregen wij een set sensoren cadeau van vrienden van ons, zij hebben een zoontje met type 1 en die krijgt de sensor wel vergoed. Zij hadden een aantal over i.v.m. het overstappen naar een nieuwere sensor. Heel enthousiast heb ik deze gezet, twee weken heb ik hiermee gelopen. Mijn ervaring hiermee is overweldigend! ondanks dat ik mijn hypo’s voel aankomen, voel ik me echt heel vaak ellendig. Nu gaf de sensor al ruim van te voren aan dat ik aan het zakken was en ik dus op tijd al kon ingrijpen, waardoor veel emotionele stress en dat nare gevoel weg bleef. Ik kon zien dat de tussenwaardes (na ontbijt, lunch, diner) erg hoog waren. Het verbaasde mij echt dat mijn HbA1c nog zo laag kon zijn met de waardes die ik eigenlijk terug zag op de pomp door die sensor.
Ook op het werk en met mijn sport, merk ik vaak dat ik er niet bij ben, vaak als ik dan prik zit ik rond de 14.
Die suikerpiek doet gewoon lichamelijk echt heel veel met me, door die sensor kon ik dus ingrijpen op die momenten, met een vingerprik had ik eigenlijk alleen maar goede waardes, doordat ik prikte op de vaste tijdstippen, maar wat daar tussen gebeurde was altijd een groot raadsel.
Ondertussen heb ik aangegeven bij mijn specialist en diabetesverpleegkundige dat ik een kinderwens heb. Ze wilden me eigenlijk zetten op de Guardian, maar omdat ik mijn hypo’s aan voel komen krijg ik alleen de Freestyle Libre vergoedt. Ze hadden het erover dat alleen deze werd vergoed door mijn zorgverzekering en de Guardian connect moet het ziekenhuis betalen
Ik ben hartstikke blij met de Freestyle Libre, maar met een kinderwens en uiteindelijke zwangerschap vind ik het niet ideaal. Ik ben als de dood voor afwijkingen van het kind en twijfel zelfs of ik überhaupt aan kinderen moet gaan beginnen op deze manier. De Guardian geeft toch veel meer informatie en stopt mijn pomp bij hypo’s en geeft alarmen bij hoog. De Freestyle Libre doet dit helaas niet.
Het is erg frustrerend dat dit niet vergoed wordt, het gevoel dat ik gestraft word voor het feit dat ik mijn best doe voor mijn eigen gezondheid, is eigenlijk gewoon schandalig. Ik ben zo gezegd een beetje diabetes moe, het beïnvloed echt mijn hele leven. Vooral omdat ik altijd maar bezig ben met de vraag of het wel goed met mij lichamelijk gaat. Het feit dat mijn HbA1c dus goed is, wil niet zeggen dat ik ook alleen maar goed zit, ik zit vaak nog rond de 16 en heb vaak hypo’s, dit compenseert dan uiteraard in een goed hba1c, maar lichamelijk ben ik echt gesloopt.


Samuel van Klinken (28), heeft diabetes type 1 sinds zijn 24e:
“Ik heb nu bijna 5 jaar diabetes, en voel mij gelukkig nog heel gezond. Ik ben heel serieus met mijn diabetes bezig, en heb daardoor een laag HbA1c. Toch merk ik ook elke dag de voordelen van een sensor. Ik sport zeer graag en fanatiek (krachttraining en boksen). Ook heb ik in mijn werk veel te maken met agressie, wat zorgt voor een adrenalinestoot. Ik koop regelmatig een sensor, en ik merk direct resultaat. De sensor zorgt ervoor dat ik veel meer informatie krijg over mijn bloedsuiker. Met sensor heb ik nog nooit een hypo gehad, een zijn mijn waardes veel stabieler. Ik kan namelijk veel sneller handelen. Een ander voordeel is de gemakkelijke handeling. Een scan tijdens het sporten, tijdens het autorijden of als je in de nacht slaperig wakker wordt is een stuk makkelijker en veiliger om te doen dan een vingerprikken. Helaas vind ik het echt te duur om continue een meter te dragen. Ik draag deze dan ook vooral bij bijzondere gelegenheden of op vakantie. Ik weet zeker dat de sensor mij op de lange termijn heel goed kan helpen, en ernstige hypo’s, hypers en complicaties kan voorkomen. Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat de sensor niet vergoed wordt.”


Amber Huijnen (23), heeft diabetes type 1 sinds haar 9e:
“Ook ik heb een glucosesensor nodig, maar omdat ik nog ‘te goed’ ben ingesteld krijg ik deze niet vergoed. Ja… dat laatste klinkt eigenlijk een beetje gek, want dit wil dus indirect zeggen dat als je ‘goed’ bezig bent, je dus lekker zelf mag betalen. Niet echt motiverend als je het mij vraagt.
Zonder de glucosesensor heb ik veel last van enorme schommelingen in mijn bloedglucosewaardes. Op dit moment ben ik aan het genieten van de vakantie. Nou ja… laat genieten maar weg. Want genieten betekent leuke dingen doen met je vrienden, lekker uiteten of een flink stuk wandelen of fietsen en daarna een drankje doen op het terras. Niets is minder waar… Al 1,5 week last van hypers, ’s nachts wakker worden met een droge mond, ’s ochtends bloedglucosewaardes waar ikzelf van schrik en dus eigenlijk niet eens meer durf te ontbijten, tijdens het fietsen steeds maar weer bezig zijn met de bloedglucosewaardes omdat ik bang ben om een hypo te krijgen, de dag na een avond stappen de rekening gepresenteerd krijgen (en dan heb ik het niet over de rekening van de drankjes die overigens ook veel te hoog is!). Voor mij is dit geen vakantie… dan laat mij maar lekker de structuur en het ritme hebben van mijn werkweek.
En helaas doet dit niet alleen fysiek iets met je, maar ook mentaal. Ik ben 23 jaar en zou op dit moment bovenstaande dingen moeten kunnen. Nu begrijp ik ook dat het even anders zit als je diabetes hebt, maar de glucosesensor zou deze zorgen kunnen verminderen en alles weer wat draaglijker kunnen maken.
Dit verhaal deel ik, omdat het voor iedereen met diabetes T1 harstikke belangrijk is en dat mensen zonder diabetes T1 ook begrijpen dat iemand met diabetes echt na moet denken over de kleine dingen zoals een etentje of een wandeling en dat de spontaniteit daarvan er dus simpelweg niet kan zijn soms… “


Olga Heijmans (48), heeft diabetes type 1 sinds haar 20e:
“De enorme weerzin om te controleren met bloed prikken na 25 jaar diabetes gaf me een diabetes burn out! Medisch psycholoog bezocht en hierdoor nu een sensor wat voor mij zoveel rust geeft! Deze wordt niet vergoed omdat ik 1 x lager dan 64 zat in het jaar voordat ik startte met de sensor.”


Sanne Brummel (29), heeft diabetes type 1 sinds haar 12e:
“Ik fietste met mijn zoontje van (toen) 2 jaar voorop de fiets. Opeens viel ik flauw en met fiets en al klapte ik op de grond. Het was een hypo die ik totaal niet aan had voelen komen! Een tiental seconden ben ik weg geweest voor ik weer bij kwam. Zoontje had alleen een schaafwond op zijn arm gelukkig. Dit gebeurt niet met de sensor door de automatische pompstop ruim voordat ik laag word. Helaas heb ik een paar dagen geleden mijn laatste sensor opgemaakt: het ziekenhuis had nog even budget na mijn 2e zwangerschap maar helaas is het nu klaar.”


Irina van Zuilen (23), heeft sinds december 2018 diabetes type 1:
“Op het moment volg ik een opleiding tot docent, maar als ik last krijg van een hypo wordt mijn denken erg traag. Voor de klas kan je dat natuurlijk niet gebruiken. Daarnaast moet ik het gevoel dat ik dan krijg nog controleren. Ik kan je alvast vertellen je vinger prikken voor een klas met 28 drukke pubers, niet de meest makkelijke opgave is. Zeker niet als ik ze dan rustig moet houden en zelf ook nog geconcentreerd genoeg te blijven om niet 3 keer te hoeven prikken voor een goede druppel bloed. Zelf heb ik nu een Freestyle Libre gekocht om te testen, dit werkt al een heel stuk makkelijker: ik ga gewoon door met mijn les terwijl ik met mijn telefoon even mijn arm scan. Dit gaat veel sneller, en is veel prettiger voor zowel mij als mijn klassen.
Ik had al interesse in de sensor vanaf mij diagnose en ziekenhuisopname, geen prikken in je vinger en de hele dag door toch je suikers kunnen aflezen? Ideaal! Echter, ik wist er al langer vanaf, want toen mijn broer in 2016 trouwde had hij een weddingplanner ingeschakeld (Loes Heijmans-Beek). Ik kan me van toen herinneren dat ik als (toen nog) niet-diabeet best blij was dat de technologie van een sensor beschikbaar was en vergoed kon worden voor diabeten. Toen dacht ik nog dat het sowieso vergoed werd. Ik ben daardoor ook van mening dat als mensen zonder diabetes weten hoeveel verschil het voor ons kan maken, ze zeker ook voor sensorvergoeding zijn.”


Pauline Dircks heeft diabetes type 1:


Gretha Hijmans van den Bergh, arts en moeder van Irene (20), die diabetes type 1 heeft sinds haar 12e:
“Mijn dochter van 20 studeert. Zij heeft de niet zo handige combinatie van diabetes en ADHD. Zij vergeet al jarenlang meermalen per dag dat ze diabetes heeft. Het lukt haar maar niet om de internist duidelijk te maken dat haar matige diabetescontrole geen onwil is. Zij moet eerst aantonen “beter haar best” te doen voor ze een pomp krijgt. Een sensor zou ze al helemaal niet voor in aanmerking komen. Als moeder op afstand (ze studeert 200 km verderop) sta ik doodsangsten uit. Wie heeft ‘s ochtends in de gaten dat ze niet uitslaapt, maar niet wakker wordt door een ernstige hypo? Een pomp met sensor, zeker het nieuwe systeem van Medtronic, zou voor haar veel betekenen. Een pomp die stopt bij een te lage bloedsuiker kan voor haar levensreddend zijn. Dat dat niet verstrekt en vergoed wordt is slechte zorg, en dan druk ik me voorzichtig uit.”


Orietta Koster (34) heeft diabetes type 1 sinds haar 18e:
“Ik heb diabetes type 1 sinds mijn eindexamenjaar, en sinds anderhalf jaar gebruik ik een sensor.
Mijn man en ik hebben een kinderwens. Maar een gezonde zwangerschap is bij diabetes type 1 niet vanzelfsprekend. Daarom moest ik zorgen dat mijn HbA1c (gemiddelde bloedglucose) laag genoeg was voordat ik van de internist zwanger ‘mocht’ worden. Dit lukte me al langere tijd niet, hoe hard ik er ook voor werkte. Gelukkig werd de glucosesensor vanuit het ziekenhuis beschikbaar gesteld zodat ik daarmee verder kon. In mijn ziekenhuis was de regel dat vrouwen met een kinderwens de CGM maar tien maanden zouden krijgen. Het leek me van tevoren maar gedoe: nog zo’n apparaat aan mijn lijf… Maar al na twee maanden wist ik: ik wil nooit meer zonder sensor. Ik begon dus geld opzij te zetten zodat ik de sensor op eigen kosten kon blijven gebruiken. Vakantiegeld, extraatjes, en elke maand zo veel als lukte. Mijn vrienden en familie zagen ook wat een enorm verschil de sensor maakte in mijn leven, en zelfs zij stopten geld in het CGM-spaarpotje.
Na die tien maanden was mijn HbA1c inderdaad flink verlaagd. Ik was inmiddels ook veel minder bang voor hypo’s en ik had eindelijk het gevoel dat ik echt grip had op diabetes. Ik durfde weer dingen die ik al lang niet had gedaan: in mijn eentje een lekker stuk fietsen bijvoorbeeld, of hele nachten doorslapen zonder wekkers te zetten om te kijken of er geen extreme bloedsuikers voorkwamen. Het HbA1c was voor een zwangerschap echter nog nét niet laag genoeg, en gelukkig kreeg ik van het ziekenhuis een verlenging van het sensorcontract. Tijdens die extra maanden zakte mijn HbA1c tot de benodigde waarde, en kreeg ik groen licht: ik had eindelijk toestemming om zwanger worden. Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder en ik gebruik mijn CGM nu op eigen kosten. Ik ben nog niet zwanger, en ik weet dat ik mijn glucosewaardes niet zo goed onder controle kan houden zonder sensor. En met schommelende waardes is de kans op een gezonde start van een zwangerschap dus veel kleiner. Maar pas wanneer ik daadwerkelijk zwanger ben krijg ik van het ziekenhuis weer sensors.
Zelfs als ik de kinderwens buiten beschouwing laat, ben ik erg blij dat ik nu de mogelijkheid heb om de sensor zelf te betalen. Ook al betekent dit dat ik bijvoorbeeld voorlopig geen geld heb om op vakantie te gaan, en ik zal er meer dingen voor moeten laten. Mijn kwaliteit van leven is enorm veel beter. Ik heb meer energie en ben sinds ik de sensor gebruik niet meer in het ziekenhuis opgenomen met extreem hoge of lage waardes. Bizar dus, dat ik hem alweer moest inleveren op het moment dat het goed ging.”


Tessa Aukes (22), heeft diabetes type 1 sinds haar 12e:
“Wat zou de glucosesensor voor mij betekenen? Ik sta eigenlijk al vanaf het begin dat ik diabetes type 1 kreeg slecht ingesteld. Ik ben gediagnosticeerd toen ik net 12 jaar oud was en ben inmiddels 22 jaar oud. Een groot deel van mijn leven heb ik al diabetes met slechte waardes. De sensor zou voor mij betekenen dat ik eindelijk een keer écht goed zicht heb op mijn suiker. Ik prik inmiddels 6 tot 8 keer per dag mijn glucosewaarde en toch is er geen touw aan vast te knopen. Door de sensor zou ik beter inzicht hebben in mijn waardes en hier sneller op kunnen reageren. Dit is voor mij heel belangrijk omdat ik een kinderwens heb en graag minstens 80 jaar oud wil worden in gezonde staat. Als ik nog eens 10 jaar zo slecht ingesteld blijf staan, kan dit grote gevolgen hebben voor mijn fysieke (en mentale) gesteldheid. En dat zou ik vreselijk vinden… Daarnaast belemmeren mijn suikerwaardes mij heel erg in het doen van bepaalde leuke dingen. Als ik beter ingesteld zou staan, met behulp van de sensor, kan ik eindelijk weer meedoen met de rest.”


Lobke de Weijer, moeder van Douwe (7), die diabetes type 1 heeft sinds hij 2 jaar was:
“Ik roep zo ontzettend vaak dat een sensor voor elke diabeet beschikbaar moet kunnen zijn. Een vast onderdeel vd therapie. Mensen van buitenaf hebben geen idee. Was het maar een beetje spuiten en meten. Type 1 is een sluipmoordenaar. Mijn man en ons zoontje hebben beide type 1. Onze kleine man was 2,5 en nu inmiddels 7. We hebben moeten vechten voor de Dexcom en Omnipod. Vaak ook bijbetaald, nu sinds een jaar helemaal vergoed vanuit het ziekenhuis, maar voor hoelang? Hier meerdere malen bewusteloos geraakt zijn en heeft er een ambulance moeten komen. Bij de opwarming van de sensor is er 2 uur geen beeld en dat is ook meteen waar het soms weer fout gaat. Bij meten krijg je geen trend te zien.
Dexcom is een geweldige sensor die alarmen geeft, wat hier echt nodig is, zeker voor in de nacht. Wij hebben ook Medtronic en Freestyle Libre getest, maar voor ons werkt echt enkel de Dexcom.
Nu wordt de Freestyle Libre wel vergoed en neigen de ziekenhuizen enkel nog maar de Freestyle Libre te vergoeden.
Dat de petitie werd aangemaakt voor de Freestyle Libre sensor, was dat niet voldoende. Mensen die er geen verstand van hebben, hebben aangenomen dat het dus maar alleen de Freestyle Libre moest worden en zich niet verder verdiept. Ik vind dat iedere patiënt zelf moet kunnen kiezen wat bij hem of haar past.
Ik heb vorig jaar bij het programma de Reünie op tv iets verteld over mijn zoontje en deze ziekte. Daardoor vroeg het JDRF aan mij een verhaal te schrijven. Daarin vertel ik ook hoe belangrijk de sensor is en wat er op bijvoorbeeld scholen allemaal mist qua zorg. Gewoon omdat er niets geregeld is door de overheid voor deze grote groep mensen en kinderen met deze onbegrepen rotziekte.
De Dexcom sensor is van essentieel belang bij zowel mijn man als ons zoontje voor hun veiligheid en kwaliteit van leven. Mijn kind kan kind zijn, sporten, mee naar kinderfeestjes, omdat wij hem kunnen monitoren op afstand. Zo kunnen wij ook de juf ondersteunen. Vandaag was hij spelen bij een vriendje en ik kan hem in de gaten houden op afstand en hem bellen op zijn telefoon als er gehandeld moet worden. Zo zijn ouders van vriendjes ook gerust en is hij altijd welkom. Ook op feestjes. Als hij deze techniek niet had gehad, dan denk ik dat de helft afgehaakt had vanwege de onvermijdelijke hypo’s en gevolgen daarvan. Deze sensor scheelt dan ook enorm in de psychische last van deze ziekte die al zwaar genoeg is. Dit maakt het leven makkelijker voor zowel het kind als de ouders en de juffen en het sociale leven. Er is door de sensor inzicht in deze onbegrijpelijke ziekte waarvan alle invloeden van buitenaf invloed hebben op de waardes. Koud of warm weer, ziek zijn, eten, stres, verdriet, sporten, passief zijn, actief zijn, moe zijn, niet te doen!”


Maaike Zirkzee (32) heeft diabetes type 1 sinds haar 16e:


Ronald Lokers (31), heeft diabetes type 1 sinds zijn 26e:
“Een glucosesensor zou mij meer inzicht geven en daardoor voor stabielere waardes zorgen. Hierdoor kan ik ervoor zorgen dat mijn ogen niet nog verder beschadigen. Ik heb sinds ik diabetes heb schade aan mijn ogen en moet op dit moment elke 6 weken een ooginjectie krijgen om niet blind te worden. Ondanks dat heb ik als mijn suiker te veel schommelt last van slechter zicht.
Bizar eigenlijk dat er niet naar dit soort specifieke gevallen gekeken wordt, alleen maar omdat mijn HbA1c een goede waarde en instelling toont…”


Ans van Buuren (47), heeft diabetes type 1 sinds haar 12e:
“Ik heb acht jaar geleden een jaar CGM gehad. In dat jaar heb ik veel geleerd, namelijk dat mijn bloedsuikers ernstig beïnvloed worden door de reuma die ik ook heb. Toch was/is dit geen reden voor de verzekeraar om het voor langer te vergoeden. Nu begin ik last te krijgen van zenuwschade, die waarschijnlijk voorkomen had kunnen worden, als ik toendertijd de CGM door had mogen zetten. In combinatie met de reuma veroorzaakt dit heel veel extra pijn. Hierdoor ook meer kosten aan pijnstilling en behandelingen bij de pijnpoli….”


Astrid Middendorp (57), heeft diabetes type 1 (LADA), sinds haar 53e:
“Door de sensor controleer je de waardes makkelijker, pijnloos en dus vaker, wat inhoudt dat mijn waarden beter te regelen zouden zijn! Nu met veel prikken, bij -spuiten of bij- eten wel redelijk onder controle, maar wat zou een sensor een stuk meer vrijheid geven, en betere controle. Ik zeg: iedereen moet de mogelijkheid voor een sensor o.i.d hebben. Daardoor ook minder complicaties dús weer een besparing op de lange termijn.”


Marit Zwemmer (61), heeft diabetes type 1 sinds haar 13e:
“Ik heb sinds 2012 de CGM en ik heb nu veel mooiere HbA1c, rond de 54. Ik voel hypo’s niet aankomen, wanneer ik het voel zit ik al op 1,8. De pomp stopt nu met het geven van insuline als ik ga dalen en begint na 2 uur weer, of als de bloedsuiker weer stijgt. Ik weet nu heel goed wat ik bijboorbeeld beslist niet moet eten daar hij dan omhoog schiet en bijna niet wil dalen. De pomp waarschuwt ook ’s nachts als hij stijgt of daalt zodat je maatregelen kunt nemen. Ik heb altijd nogal wisselende suikers dus heb ook wel vaak alarmen, maar ik zou beslist niet zonder willen, ik voel me nu veel veiliger en heb zoveel meer inzicht. Waar ik ook achter kwam is dat mijn suiker stijgt van autorijden je komt dus achter dat soort reacties. Ik vind ook dat het voor alle t1d vergoed zou moeten worden.”


Marjam Beke-Elmarasy (31), heeft diabetes type 1 sinds haar 9e:
“”Ik ben geen diabeet, ik heb diabetes”. Ik hoor dit steeds vaker. Maar toch vraagt diabetes van mij om er elke minuut van de dag mee bezig te zijn. Niemand kan zich voorstellen hoe vaak je in je vinger moet prikken om je diabetes onder controle te houden; want niet alleen wat ik eet heeft invloed op mijn suikers. Als ik de nacht ervoor pasta of salade heb gegeten, als ik moet rennen om de kinderen naar de crèche te brengen of dat ik rustig op mag staan, als ik een presentatie geef op mijn werk of achter mijn pc zit, als mijn hormonen weer de kop op steken of als ik ga sporten, zwemmen of fitnessen… De sensor heeft mij tijdens mijn zwangerschappen niet alleen inzicht gegeven in hoe al deze zaken invloed hebben op mijn suikers, maar ook dat er soms geen pijl op te trekken is ook al doe je meer dan 100% je best… Toen ik 25 jaar geleden diabetes kreeg zeiden ze tegen mij: diabetes is zelfmanagement. Zonder sensor heb ik geen zelfmanagement en dat geeft dan ook dat ik na het inleveren van mijn sensor na de zwangerschappen mij telkens weer voorbereid op onzekere invloeden die ‘leven’ heet, meer dan 10x per dag prikken in mijn inmiddels eeltvormende vingers en een oplopende HbA1c tot gevolg wat weer risico’s verhoogd voor complicaties. Jammer, ik ben meer dan tevreden over de zorg in Nederland, maar dit is een enorme misser gemaakt door mensen zonder kennis van het leven van een diabeet.”


Leonneke van der Voort (33), was 20 toen ze diabetes type 1 kreeg:
“Door de sensor krijg ik 24/7 inzicht in mijn bloedsuikerwaarden, in plaats van de 7 (of soms 10) vingerprikken per dag, wat alleen duidelijkheid gaf op die momenten, en niet wat er tussendoor gebeurde. Dit resulteerde nogal eens in verkeerde beslissingen (bijvoorbeeld doordat ik niet kon zien of mijn bloedsuiker op dat moment sterk aan het dalen of stijgen was) en daardoor (onnodige) hypo’s en hypers.
Door de sensor heb ik mijn HbA1C omlaag kunnen brengen van 58-60 naar 41-44. Een ontzettende verbetering die maakt dat ik me een stuk beter voel en me vooral een veel positievere verwachting geeft voor de toekomst. Mijn angst voor complicaties is drastisch verminderd nu ik een HbA1C van een gezond persoon heb.
Daarnaast helpen de alarmen van de Dexcom mij enorm: ik voel hypo’s wel, maar door de alarmen van de Dexcom kan ik een hypo vaak voorkomen, wat uiteraard veel fijner is voor mijzelf op dat moment, maar door mijn arts ook regelmatig wordt genoemd als goed: vele hypo’s kunnen schade aanbrengen en ik heb er nu echt veel minder. Ook helpen de alarmen mij om een aankomende hyper eerder in de gaten te hebben (deze voel ik anders pas als het veel te laat is) en ook dit heeft uiteraard op de lange termijn vele voordelen.
De voorwaarden die nu gesteld zijn voor de Freestyle Libre geven mij het idee dat goed je best doen bestraft wordt (je hebt immers alleen recht op een Freestyle Libre als je langere tijd een veel te hoog HbA1c hebt. Ik ben te perfectionistisch om mijn HbA1c zo hoog te laten worden, maar dat betekent wel dat ik nu buiten de vergoeding val (terwijl ik er wel degelijk baat bij heb). Onbegrijpelijk.”


Ingrid Mol (37), heeft diabetes type 1 sinds haar 9e:
“Af en toe gebruik ik de Freestyle Libre. Als een soort cadeautje aan mijzelf, want ook al geeft de FSL mij vaak een lagere waarde dan mijn bloedsuikermeter, ik heb een beter beeld van wat mijn waardes doen en daar kan ik dan op inspelen. Het geeft mij ook meer rust en geen extra frustratie van vingerprikken en weer geen bloed dat uit mijn vingers komt. Het liefst gebruik ik hem elke dag of zelfs een CGM maar dat kost nu nogal wat.”


Sunny van Zijst (45), kreeg diabetes type 1 op haar 35e:
“Door de sensor kwam ik er achter dat ik iedere nacht stevige hypo’s had. Dat had ik anders nooit ontdekt en het had heel verkeerd af kunnen lopen.”


Ingrid de Sterke-Eberle (59), heeft diabetes type 1 sinds haar 42e:
“Na de diagnose ben ik begonnen met de insulinepen , maar ik had hypo op hypo, en regelmatig hypers. Dat resulteerde wel in mooi gemiddelde!
Veel getob met verschillende pennen en soorten insuline. De internist wilde mij aan de pomp omdat het allemaal zo wisselvallig bleef en geen pijl op te trekken was. Heb het zelf nog enige tijd tegengehouden omdat ik er tegen op zag .
In welk jaar ik dan toch gekozen heb voor de pomp weet ik niet meer. De pomp beviel mij wel maar het bleef wisselvallig. Ik gebruik relatief weinig insuline als ik dat vergelijk met andere diabetespatiënten. De internist adviseerde toen de sensor. Nog een aansluiting op mijn buik! Maar ok, ik ben er heel blij mee. Het geeft mij rust omdat ik nu constant zicht heb wat er zich in mijn lijf afspeelt.
Op momenten dat ik sensor moet vervangen en tijdelijk zonder sensor ben voel ik mij minder “veilig”. Ik word dan onrustig en ga dan maar meten om te kijken “hoe de vlag er bij staat”.


Daisy, echtgenote van Ronald (39), die diabetes type 1 heeft sinds hij 1 jaar oud was:
“Ook voor een NIET diabeet is de CGM onmisbaar!
Sinds mijn man de CGM heeft hoef ik mij veel minder zorgen te maken. Doordat hij moeilijk instelbaar is (en dat terwijl hij zo keurig leeft en er alles aan doet) ben je als partner altijd bezorgd. Mijn grootste angst is dat er een agent op de stoep staat om te vertellen dat ze mijn man gevonden hebben in comateuze toestand. Bezorgd om een hypo op het werk, en wat zijn de consequenties hiervan? Kan hij zijn werk wel blijven doen? Nu, maar ook in de toekomst? En als hij zijn werk verliest of niet meer kan doen, wat zijn de financiële gevolgen? En wat als hij door al dat geschommel diabetescomplicaties krijgt?
Vragen waar je liever niet over na wil denken maar die in het gezin zeker wel besproken worden. Tevens zijn schommelde bloedsuikerwaardes meestal niet bevorderlijk voor zijn humeur (en dus onze relatie 😅)
Dus ja, ook ik ben ontzettend blij met de CGM. De scherpe randjes zijn er vanaf. De zorgen zullen blijven, maar ik zie nu wel een man die betere bloedsuikerwaardes heeft, meer vrijheid ervaart en meer regie heeft over zijn leven en gelukkiger is, en ik daardoor ook.”


Marjon Meijer (51), heeft diabetes type 1 sinds haar 7e:
“Ik heb de Freestyle Libre al vanaf het begin, het geeft zeker veel meer inzicht. Nachtelijke hypo’s zijn eindelijk onder controle, tijdens het lange afstand fietsen heb ik veel meer inzicht! Ik durf nu eindelijk weer ver te fietsen.”


Yvonne Moes, moeder van Jesse (9), die op zijn 7e diabetes type 1 kreeg:
“Doordat sensor steeds waardes aangeeft corrigeer je eerder bij te hoog, dat scheelt tig vingerprikken. En de sensor waarschuwt bij te lage waardes. Tevens voor de arts een overzichtelijk overzicht waardoor de medicatie beter afgesteld kan worden. Voor mijn zoon wordt het gelukkig vergoed maar het zou voor iedereen moeten gelden die een sensor zou willen hebben.”


Daphne (46), heeft diabetes type 1 sinds haar 6e:
“Mijn CGM heb ik nu gelukkig al ruim vijf jaar. Voor die tijd een HbA1c van 78 en daarvoor wisselend zelfs nog hoger. Nu al vijf jaar een HbA1c van 56.
Maar wat het echt betekent? Minder hypo’s, minder daaruit volgende hypers, minder vermoeidheid, meer energie, minder wisselende stemmingen, meer vrijheid, minder prikken (van 12 bloedsuikers prikken naar drie per dag), mijn complicaties verslechteren niet, maar blijven nu stabiel…
En zo kan ik nog wel even doorgaan… Veertig jaar diabeet met vijfendertig jaar bloedsuikers die binnen een half uur van 27 naar 1 en terug konden gaan…
Heb ik nu, omdat ik er soms gewoon de balen van heb, een sensorvrije dag, dan gebeurt me dat ogenblikkelijk weer en weet ik welk enorm nut mijn sensor heeft en hoe groot de invloed ervan is…
Had ik de sensor eerder gehad, dan had ik gewoon nog gewerkt…nu ben ik aan één oog praktisch blind en is mijn totale leesvermogen nog 16%.
Met sensor was die oogaandoening niet in een krappe maand ontstaan. In een maand met veel stress en daaropvolgend 12 operaties en slechtziendheid..
Daarom dus zóooooo blij met mijn sensor….die eigenlijk niet van mij is en waar ik ieder jaar weer voor moet vechten…”


Joanna de Putter (25), heeft diabetes type 1 sinds haar 19e:
“Ik heb de sensor een tijdje zelf bekostigd, maar ik kan het geld nu niet meer missen, met als gevolg dat mijn HbA1c flink is gestegen waar ik nu met prikken mijn HbA1c moeilijk omlaag krijg… Minder pieken en dalen zou geweldig zijn!”


Moniek Bens (45), heeft diabetes type 1 sinds haar 18e:
“Ongelooflijk is het…. Hoe fijn het is als je suikerwaardes door gebruik van de sensor beter zijn … Hoe bizar het is dat er verschil gemaakt wordt wie hem wel of niet vergoed krijgt…Dat als je goed ingesteld bent je weer de kans loopt dat de vergoeding gestopt wordt terwijl dat juist de reden is waarom je hem hebt 😳….Dat wij in een land als Nederland dit niet georganiseerd krijgen en andere landen wel… Dat het op de lange termijn veel geld en niet te vergeten complicaties scheelt… Ik heb elke dag heel veel profijt van de sensor en gun iedereen , zeker met diabetes type 1, dat het leven met deze auto immuunziekte een stukje makkelijker wordt!”


Anja Billert (57), heeft diabetes type 1 sinds haar 45e:
“Ik heb 3 maanden met een sensor mogen leven. Ik heb diabetes type 1 en kan met één zin zeggen: ‘wat een uitkomst’. Veel minder hypo’s en hypers. Helaas zijn zij te duur voor mij, maar ik vind dat iedereen recht heeft op een sensor. Alle landen om ons heen vergoeden het al en Nederland loopt hierin zo achter, schandalig. Zeker op lange termijn zal dit voor minder ziekte zorgen, dus veel minder kosten.”


Michiel Bijloo (32), heeft diabetes type 1 sinds zijn 31e:
“Mijn FGM is onmisbaar. Door de snelle check ben ik niet met prikpennen in de weer en check ik onbewust veel vaker mijn suiker waarna ik dan ook veel vaker bijstel zo nodig. Zo zijn mijn suiker levels super stabiel geworden wat latere kans op complicaties verminderd. Schandalig dat alle landen om ons heen het belang van deze sensoren inziet en vergoed, maar NL hopeloos achter loopt.”


Sanne van Beem (19), heeft diabetes type 1 sinds haar 15e:
Sanne heeft twee blogs geschreven over wat de sensor voor haar betekent. Ze zijn te lezen op de website van Stichting ééndiabetes:
Mijn superheld
Stoppen met spuiten voor een sensor?


Maaike Herman (47), heeft diabetes type 1 sinds haar 15e:
“Dit is een GROOTS cadeau om een T1D te geven! Gaat veel problemen voorkomen en is dus veel voordeliger voor de verzekering! Het geeft enorm rust in het T1D leven. Zonder de sensor heb ik geen leven en weet ik niet na hoeveel suiker, eten enz. mijn suikers eindelijk stijgen. Van levensbelang dus zo’n sensor en helaas veel te duur om zelf aan te schaffen…”


Roelien de Jonge (34) heeft diabetes type 1 sinds haar 15e:
“Dankzij het inzicht wat ik heb gekregen door de sensor kan ik beter ingrijpen en plannen en is mijn HbA1c met 20 punten gezakt!”


Annamarie Boudewijn (50), heeft diabetes type 1 sinds haar 24e:
“Ik ben altijd moe en nog eens moe. Heb 25 jaar diabetes type 1. Dan te hoog HbA1c dan te laag HbA1c. Hypo’s van 1.8, tegen het flauwvallen aan. Hypers. Nieren gaan nu lekken. Eiwitten in de urine. Hartoperatie. Nu weer medicijnen voor hart. Mijn 2 oma ’s hadden diabetes: been eraf. Ben 50 jaar, maar ik voel me vaak 80 jaar. Heb nog een zoontje van 9 jaar daar wil ik me goed voor voelen. Soms ben ik best bang. De sensor is bij mij afgewezen door de zorgverzekeraar. Ik heb echt zitten huilen. Ze weten echt niet hoe mensen zich voelen met diabetes. Het lijkt wel zout op de wonden gooien, dat ik en vele mensen hem niet vergoed krijgen.”


Cecile Ramaekers (44) heeft diabetes type 1 sinds haar 19e:
“De sensor heeft zoveel voordelen voor mij, het meten gaat sneller en is niet pijnlijk. Ik kan veel vlugger inspelen op mijn waardes omdat het controleren veel makkelijker gaat. Dit is op korte en langere termijn gunstig voor mezelf en voor eventuele complicaties en de kosten hiervan. Zelf ben ik ook veel beter ingesteld omdat ik toch vaker controleer en hier naar handel. Ik ga serieus met mijn diabetes om, maar ik kom niet in aanmerking voor een vergoeding. Dit moet echt veranderen!”

Hoe meer verhalen we kunnen delen, des te sterker staan we wanneer we de petitie aanbieden. Wil jij hier ook vertellen waarom je de sensor nodig hebt? Mail ons dan op info@sensorvergoeding.nl.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial