Professionals in de diabeteszorg hebben al ruime tijd ervaring met het behandelen van mensen met diabetes type 1 door middel van de sensor. Lees hier waarom zij vinden dat de sensor nodig is.


Frank Smit, diabetesverpleegkundige, pleit voor een ruimere vergoeding van de sensor. Hij geeft een schets van een situatie die bijna meer regel wordt dan uitzondering. Zorg anno 2019:
“Lange tijd ben ik als diabetesverpleegkundige werkzaam in verschillende huisartsenpraktijken. Een enorme diversiteit aan diabetes patiënten passeren de revue. Zo ook die meneer die in 1947 als 9 jarige jongetje diabetes ontwikkelde. Lange ziekenhuis opnames volgden. Naalden die uitgekookt moesten worden. Insuline uit een flesje. Het ging al zoveel beter dat de insulinepen zijn intrede deed. En dan praten niet nog niet eens over de start van de eerste glucosemeters. Hij was het ziekenhuis beu. Te klinisch. Zodoende kwam hij bij mij in de praktijk. Zijn suikers liepen niet lekker. Hij moest noodgedwongen van insuline veranderen. Betekent weer extra zijn glucose controleren. Ook dit werd lastiger vanwege toenemende tremoren van zijn Parkinson. Vingers zijn al heel lang gevoelloos. Kijk maar. Trillend draait hij zijn handen om en strekt zijn vingers uit. Zwarte diepe puntjes op bedje van eelt. Soms krijg ik er niets meer uit. Dan laat ik het maar zo. Maar er is nu toch die ene meter met een plakkertje? Dan hoef je nooit meer in je vingers te prikken. Helaas die vergoeding is er niet voor u.
Van de een op andere dag blokkeerde een herseninfarct zijn vrije bestaan. Trillingen werden heviger. De zorgverzekeraar vond die meter met een plakkertje nog steeds niet nodig. Hoe kan ik zijn glucose bijsturen? Zijn vrouw lukte het niet meer om metingen te verrichten. Noodgedwongen moest ik de wijkverpleging inschakelen. Alleen al om 4 x per dag zijn bloedsuiker te meten. Vaak mislukte een meting, vaak te pijnlijk. 6 tot 7 stripjes waren geen uitzondering. Glucose meten verworden tot een marteling. Maar ook dit staat niet in de vergoedingscriteria.”


Grada Weggeman is diabetesverpleegkundige in Fundashon Mariadal, het ziekenhuis op Bonaire. Op dit eiland is de Freestyle Libre de enige glucosesensor die (beperkt) beschikbaar is. Ze schrijft:
“Diabetesverpleegkundigen in Bonaire pleiten voor vergoeding van de FSL voor alle patiënten met type 1 diabetes omdat we zien dat het de kwaliteit van leven aanzienlijk verbetert, ook voor de mensen die nu goed gereguleerd zijn, vaak door inspanning van veel vingerprikcontrole en inspanning.
Het geeft meer inzicht in het verloop van de bloedglucosewaarden, ook in de nacht, HbA1c daalt, mensen zijn beter gemotiveerd en op de lange duur zullen er minder invaliderende complicaties zijn.”


Daphna Karo-Meijer, diabetesverpleegkundige in het LUMC, is van mening dat de behandelaar zou moeten beoordelen of een patiënt een sensor nodig heeft, en niet de zorgverzekeraar. De zorgverzekeraar mag er op vertrouwen dat de behandelaar een goed overwogen keuze maakt in samenspraak met de patiënt. Ze schreef samen met Wesley van Gils, diëtist in het LUMC de tekst: ‘Prikken of sensor’:
“In 1999 werd het eerst continue glucose monitoring (CGM) goedgekeurd door de Food en Drug Administration in Amerika.
Sindsdien heeft de ontwikkeling van de CGM een vlucht genomen.
Van draagtijd van 72 uur, met 4 kalibraties op een dag tot een draagtijd van 14 dagen, de Flash glucose monitoring (FGM) zonder enkele kalibratie of een inplanteerbare real time sensor met een draagtijd van 180 dagen, deze is goedgekeurd in Europa in oktober 2017.

Wat is nu het verschil met een vingerprik waarbij toch ook een glucose wordt gemeten?
Een vingerprik is een moment opname. Deze glucose bevindt zich altijd op een glucose curve maar met een vingerprik wordt het niet duidelijk of de glucose zich op een stijgende lijn bevindt of op een dalende lijn.

Tot op heden wordt een sensor alleen vergoed indien iemand voldoet aan de onderstaande criteria:
Is er sprake van één van de volgende indicaties (voor RT-CGM of FGM)?
• Kinderen <18 jaar met diabetes type 1
• Volwassenen met slecht ingestelde diabetes type 1 (ondanks standaard controle blijvend hoog HbA1c (> 8% of > 64 mmol/mol))
• Zwangere vrouwen met bestaande diabetes (type 1 en 2)
• Vrouwen met een zwangerschapswens bij een preconceptionele diabetes (type 1 en 2)
• Patiënten met diabetes type 1, die kampen met ernstige hypoglykemieën en/of ongevoelig zijn
om hypoglykemieën waar te nemen (hypo-unawareness), (soms mogelijk)

In de praktijk zien wij veel mensen met diabetes type 1 die niet in aanmerking komen voor vergoeding van de FGM, vanwege één of meerdere HbA1c waarden onder de 64 mmol/mol. Veel patiënten met een HbA1c <64 hebben echter veel schommelingen in glucosewaarden. Daarnaast wordt het HbA1c vertekend door frequente hypoglycemieën. Wij zien dat deze schommelingen in glucosewaarden aanzienlijk kunnen worden gereduceerd door gebruik van de FGM. Onze ervaring is daarnaast dat mensen met een goed kennisniveau, inzicht en zelfmanagement (en daarbij redelijk goed HbA1c) voornamelijk veel baat hebben bij een FGM. Door hun ruime kennis en vaardigheden kunnen zij goed anticiperen op de continue dalingen en stijgingen in glucosewaarden, wat vaak resulteert in een aanzienlijk stabielere glucoseregulatie, het aantal bloedsuiker metingen met een vingerprik daalt van gemiddeld 8-10x per dag naar hooguit 1-2x per dag wat een reductie geeft in de kosten voor het aantal glucose teststrips. In tegenstelling tot mensen met een laag zelfmanagement en kennis niveau waarbij het HbA1c ondanks gebruik van FGM vaak niet daalt.

De persoon met een zeer goed zelfmanagement en een goed gereguleerde diabetes 1 valt nu buiten de boot.
Ook deze patiënt zou het gemak moeten kunnen ervaren van een FGM en hierdoor iets minder bezig hoeven zijn met de regulatie van de bloedsuikers, wat dag in en dag uit terug komt.
Als hulpverlener zien we na het starten van een sensor dat de gebruiker meer inzicht krijgt, het zelfmanagement toeneemt en het HbA1c (indien mogelijk) verbeterd.
De bloedsuiker wordt stabieler en door de minder grote fluctuaties voelt de persoon met diabetes type 1 zich vaak fitter.

Wij zouden ervoor willen pleiten dat iedereen met een diabetes type 1 een sensor vergoed krijgt.
Nog iets ruimer zouden wij willen zeggen, dat iedereen met een 4dd insuline schema een FGM vergoed zou moeten krijgen.”

Ben of ken jij een diabetesverpleegkundige, diëtist, internist, endocrinoloog, of anderszins werkzaam in de diabeteszorg? En wil je hier ook je verhaal doen over de sensor? Mail dan info@sensorvergoeding.nl. Hoe meer verhalen we kunnen delen, hoe sterker we staan!

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial