Den Haag, 4 juni 2019

Vanmiddag overhandigden type 1 diabetespatiënten Loes Heijmans-Beek en Orietta Koster de petitie voor sensorvergoeding aan leden van de Tweede Kamer. Ze werden hierbij vergezeld door dr. Henk-Jan Aanstoot (arts en directeur van Diabeter) en een delegatie van JDRF. De petitie is in twee maanden 50.000 keer ondertekend. Tienduizenden mensen met diabetes type 1 hebben dit hulpmiddel nodig om dagelijks te kunnen functioneren, maar de sensor wordt slechts voor een kleine groep vergoed.

Bij de petitie werd een boek aangeboden dat gevuld is met statements van artsen en diabetesverpleegkundigen, die betogen dat hun patiënten een glucosesensor nodig hebben, verhalen van patiënten die zelf niet zonder een glucosesensor kunnen, en wetenschappelijk bewijs voor het nut, de veiligheid en de betrouwbaarheid van het hulpmiddel. Ook bevat dit document een financiële onderbouwing waaruit blijkt dat vergoeding van de glucosesensor, in tegenstelling tot wat lang gedacht werd, het Nederlandse zorgstelsel veel geld zal besparen.

De petitie werd door de aanwezige Tweede-Kamerleden met enthousiasme ontvangen. Joba van den Berg (CDA) was erg onder de indruk van de petitie, waarin zowel het menselijke als het financiële aspect van sensorvergoeding wordt beargumenteerd. Henk van Gerven (SP), Femke Merel van Kooten-Arissen (PvdD), John Kerstens (PvdA) en Simon Geleijnse (50PLUS) gaven aan dat met deze argumenten de glucosesensor zeker vergoed moet worden. Ook Hayke Veldman (VVD), Corinne Ellemeet (GL), Edgar Mulder (PVV) en Rens Raemakers (D66) toonden zich erg geïnteresseerd. Op 26 juni wordt de vergoeding van glucosesensors besproken in een overleg over het basispakket van de Commissie VWS van de Tweede Kamer.

Het doel van de petitionarissen is: wanneer arts en patiënt de sensor als beste behandeloptie zien, moet de patiënt vergoeding krijgen voor de sensor die het beste bij hem/haar past. In veel Europese landen worden glucosesensor al jaren vergoed.

Minder ziekenhuisopnames en een betere kwaliteit van leven

Mensen met diabetes type 1 die geen sensor hebben, moeten 4 tot 12 keer per dag in hun vingers prikken om de bloedglucosewaarde te bepalen. Aan de hand daarvan bepalen ze hoeveel insuline ze op dat moment nodig hebben. Een sensor is een klein onderhuids draadje dat elke vijf minuten de bloedglucose meet. Hiermee heeft iemand met type 1 diabetes veel meer informatie in handen, waardoor de behandeling beter kan worden afgestemd. Bovendien geven de meeste sensors ook alarmen af bij dreigende hoge of lage waardes, waardoor er op tijd ingegrepen kan worden. Dit alles leidt tot een stabielere bloedglucosewaarde, minder diabetescomplicaties, minder ziekenhuisopnames, minder arbeidsuitval en een betere kwaliteit van leven.

De petitie met 50.000 handtekeningen goed ontvangen

7 gedachten over “De petitie met 50.000 handtekeningen goed ontvangen

  • 20 juni 2019 om 12:49
    Permalink

    Ik ben al 34 jaar diabeet,en al 4 jaar draag ik een pomp,maar voor een sensor kom ik niet in aanmerking,ik controleer 5x of 6x mn suiker per dag,en heb zere vingers,ik heb er meerdere keren om gevraagd maar ik krijg m niet. Met vriendelijke groet J.Schiphof

    Beantwoorden
  • 20 juni 2019 om 13:49
    Permalink

    Mijn vingertoppen zijn zwart van het voortdurend bloedsuikerprikken. Ik heb
    57 jaar diabetes , draag zo’n 10 jaar een pomp. Omdat ik vaak controleer en op tijd
    ingrijp, is het gemiddelde van mijn bloedsuikers goed. Ik doe mijn best en als
    dank krijg ik geen sensor vergoed.

    Beantwoorden
    • 25 juni 2019 om 18:16
      Permalink

      Ook voor mij is dit zó herkenbaar. Heb zelf zo’n 32 jaar diabetes, draag ca. 22 jaar een pomp en prik al jarenlang zo’n 7 tot 9 keer op een dag mijn bloedsuikerspiegel. Omdat ik zo mijn best doe lukt het me redelijk goed om de boel in balans te houden ….. en als dank krijg ook ík de sensor niet vergoed!

      Beantwoorden
  • 20 juni 2019 om 14:08
    Permalink

    Wat jammer dat je alleen voor type 1 gaat… Ik voel als type 2 patient, met insuline pomp en erfelijk belast, gediscrimineerd. Momenteel betaal ik al jaren mijn sensors zelf. Leg me nu eens uit waarom? Wat is het verschil? Mijn behandeling is het zelfde, symptomen zijn het zelfde, complicaties zijn hetzelfde… én als ik geen sensor had zouden glucosewaarden dramatisch slechter zijn.

    Beantwoorden
  • 20 juni 2019 om 14:17
    Permalink

    In 1997 werd type 2 bij mij vastgesteld. Ook bij mij gaat het prikken in m’n vingertoppen steeds moeilijker. Ook ik heb hypers en hypo’s. Waarom ook type 2 niet. Heb een pomp waar de sensor op werkt! Ben zo teleurgesteld in onze overheid. Ze nemen maar beslissingen maar weten zelf NIET waar ze het over hebben. Ik hoop dat de verantwoordelijken in deze ZELF met zoiets komen te zitten en dan wil ik wel eens zien hoe ze dan reageren.

    Beantwoorden
  • Pingback:Tijd voor actie! / Time for action! – Sensorvergoeding voor iedereen met diabetes type 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial